192

باز برگشتم به جايى كه قابل شناسايى نيستم،به تنهايى كه دوستش مى دارم

به سكوتى كه ازآن بغضم نمى گيرد،به خيالى كه تمامى ندارد به جوانى به نوجوانى

به بى پايان دوست داشتن؛گسستن و گذشتن از كسانى كه تنهايي ام را بزرگتر مي كنند

به تماشا

بى قاضى

بى راوى

+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۰۵ساعت 4:24 توسط باران رنجبر